Zo, alweer een tijdje geleden dat ik een bericht had geplaatst. Van allerlei mensen kreeg ik al de vraag of ik nog leefde en of ik me nog vermaakte. Ik ben erg blij dat ik nog niet vergeten ben :) Deze keer een wat langere post dan normaal, dus alvast excuses.

Om alvast maar antwoord te geven op de vragen: ja ik leef nog en ik vermaak me ook nog. Het afstudeerproject is nog niet duidelijk, dit is deels mijn schuld omdat ik nog geen nieuw afstudeervoorstel heb geschreven. Inmiddels is me wel meer duidelijk wat mogelijk is en wat, nu alleen nog mijn voorstel aanpassen zodat het en academisch genoeg is en mogelijk is en bij voorkeur ook nog leuk.

Wat heb ik in de tussentijd allemaal gedaan dan? Nou, ik heb wat kleine dingetjes gedaan die toch veel tijd kosten, zoals bankrekening geopend, registreren voor Japanse taalcursussen etc. Ook heb ik me op het laboratorium ingelezen in de projecten en wetenschappelijke achtergronden daarvan. Bij het nalezen van mijn eigen posts kwam ik erachter dat ik nog helemaal niet uitgelegd heb dat ik een keuze moest maken tussen verschillende labs. Het zit namelijk zo: Mijn professor hier is een bezig baasje, hij heeft meerdere labs, waarvan er drie zich op de campus bevinden en eentje ergens tussen de driehoek Osaka, Kyoto en Nara. De laatste is ATR (Advanced Telecommunications Research) en deze heb ik uitgekozen als plek om af te studeren, omdat hier de Geminoid androide (zie plaatje) gebruikt wordt voor onderzoek.

Verder volg ik dus lessen van de Japanse taalcursussen, in totaal 4 per week. Ik had 2 per week verwacht, maar die lessen die twee keer per week gegeven worden moet je dus beide volgen (het was wat onduidelijk aangegeven). Erg leuk, het is net alsof ik weer op de kleuterschool zit, je leert groeten (hallo, tot ziens, bedankt, heel-erg-bedankt, gaat-u-eerst, sorry-dat-ik-eerder-weg-ga-dan-u), tellen (wat nogal complex is, aangezien er voor ongeveer elk onderwerp verschillende telwoorden zijn), en natuurlijk de drie schriften die ze gebruiken. Het lijkt onnodig complex, maar eigenlijk werken die drie schriften wel heel fijn. Je gebruikt hirigana voor uitspraak, katakana ook voor uitspraak maar dan voornamelijk voor leenwoorden (erg vermakelijk om te lezen) en kanji (de chinese tekens) voor betekenis. Van de Kanji weet je vaak niet hoe je het uitspreekt, maar je ziet wel heel snel wat het betekent. Langzamerhand wordt de structuur van de taal wat duidelijker en ik probeer wel zoveel mogelijk in het Japans te zeggen, al praat ik natuurlijk voornamelijk engels. Ik merk wel dat het soms handiger is om het woord in het Japans te zeggen dan in het engels, omdat de meeste Japanners wel engels leren lezen en schrijven, maar niet spreken en luisteren. Er zijn niet genoeg leraren die de uitspraak beheersen en ik denk dat daarom ook veel Engelstalige mensen hier als leraar of tolk kunnen werken (niet dat ik ze ken, maar ik hoor het vaak).

Voor de rest hang ik natuurlijk een beetje de toerist uit, vooral in het weekend. Dan gaan we met wat mensen rondlopen in Osaka, of we bezoeken bijvoorbeeld het kasteel van Osaka (zie plaatje links). Binnenkort ga ik ook op excursie naar een gebied waar veel aardbevingen zijn geweest (ofzo, ik zie wel, het is vast cultureel verantwoord :P). Overigens heb ik al wat meer foto’s geupload, en ik heb de structuur van de albums wat omgegooid, omdat het wat veel foto’s werden. De nieuwe link is hier. Ik heb de foto’s een beetje willekeurig in categoriën opgedeeld, dus waarschijnlijk heb je een deel van de foto’s al wel gezien en een deel niet. Als je de foto’s bekijkt zie je waarschijnlijk wat mensen erop staan, dit zijn voornamelijk niet-japanners van JICA die ook allerlei toeristische dingen willen doen.

Over JICA gesproken, ik merk dat ik voornamelijk positief was in mijn vorige posts, maar natuurlijk zijn er ook dingen die niet bevallen. We hebben hier een beetje de ‘running gag’ dat JICA een gevangenis is, aangezien ze alles in de gaten houden; veel camera’s in de gangen, de internetverbinding is vrij nutteloos omdat alle leuke dingen weggefilterd worden, als je weggaat moet je de sleutel achterlaten, er mag geen bezoek op je kamer komen, de voordeur gaat dicht om 23:00, en als je later komt moet je via de achteringang en moet je een lijst tekenen etc. Zelf heb ik altijd een beetje een ‘Groundhog day’ gevoel; je begint de ochtend met bijna hetzelfde ontbijt, je brengt de dag door op de campus en als je terugkomt zijn de lakens van je bed weer verschoond, de prullenbak is leeg, de douchekop staat precies in die ene rare stand, en je raam (die je open had gezet om te luchten) is weer gesloten en het toiletpapier is netjes in een puntje gevouwen. Opzich wel leuk die luxe, maar soms is het wel fijn om terug te komen in je eigen rotzooi (al ben ik vrij netjes wat dat betreft), dus daarom hangen we vaak het bordje ‘do not disturb’ aan de deur.

Gelukkig zijn er wel een paar dingen veranderd. Eerst kon ik geen mail lezen of ssh gebruiken (vanwege veiligheid, net zoals bepaalde sites gefilterd worden wegens sex, geweld of ‘verkeerde’ (?) meningen), maar na klagen en overleg hebben ze een uitzondering gemaakt voor mij en nog twee anderen en ik kan nu wel gewoon mail lezen en ssh-en \o/. Een ander positief ding is dat er veel mensen vertrokken zijn uit JICA vanwege de hoge prijs (ik was ook van plan weg te gaan, maar dat is ook deels omdat ATR verder weg is), waarop JICA besloot de huur te halveren. Jawel, je leest het goed, HALVEREN. Misschien blijf ik dan toch iets langer (iig tot die ene japanse taalcursus is afgelopen :P). Als laatste wil ik jullie een uitzicht niet onthouden, iets wat ik vaak zie op mijn terugweg naar JICA. Het plaatje aan de rechterkant laat bamboe zien wat hier gewoon op de campus groeit, in de nacht geeft dit een heel mooi effect in combinatie met de maan (of een lantaarnpaal). Ja mata (tot later)!