Zo, eindelijk wat tijd om wat te schrijven. Ik had al gezegd dat ik veilig aangekomen was, uiteindelijk toch met Japan Airlines. De vlucht zat helemaal vol, maar blijkbaar hebben ze toch nog een plekje weten te vinden. Helaas heb ik wat problemen met het uploaden van de plaatjes, dus die moet ik jullie nog even onthouden.

Nadat ik op het vliegveld aangekomen was moest ik naar JICA, de organisatie die de internationale studenten ondersteunt. Ze hebben een soort hotel waarin ik nu woon. Ik heb mijn eigen kamer, met eigen badkamer en een balkonnetje. Ik betaal een behoorlijk bedrag, die ik weer terugkrijg van de beurs die ik gekregen heb.

Voor dat heftige bedrag krijg ik wel veel terug; de kamer inclusief tv/dvd-speler/cd-speler, de kamer wordt voor zover ik kan zien elke dag schoongemaakt en het bed wordt opnieuw opgemaakt (dat hoeft voor mij niet, maargoed). Water, licht en internet zit er ook allemaal bij in. Gas zit er niet bij in, want er is een eetzaal waar je ontbijt kunt krijgen. Lunch en avondeten zit er ook niet bij in, waarschijnlijk omdat de meeste mensen wel op de campus lunchen en avondeten.

Verder zijn er wasmachines aanwezig die je gewoon kunt gebruiken, je moet alleen wel zelf waspoeder kopen. Er zijn machines waar je ijsblokjes uit kunt halen en een kraan waar kokend water (98ºC) uit komt, geschikt voor thee. Ook zijn er ‘vending machines’ (het is wel Japan natuurlijk) waar je blijkes drinken uit kunt halen, daar moet je wel voor betalen. Elders in het gebouw zijn automaten waar je ijsjes uit kunt halen, als je het toetje bij het avondeten niet wil.

Toen ik naar het JICA gebouw reisde met de bus raakte ik aan de praat met Jae Bum, een Koreaan. Hij is geboren in 1987 en is nu dus 22 jaar (in Korea ben je 1 jaar op het moment dat je geboren bent). Hij kwam hier ook voor hetzelfde programma en we hebben samen met nog een Koreaan die wel later tegenkwamen (Mun Seok, zeg maar Moon, geboren in 1983) het JICA gebouw bekeken en de volgende dag ook de campus.

De campus waar wij zitten, Suita (spreek uit als su-i-ta) is vrij grijs en staat erom bekend dat het wat ‘gloomy’ is. Als de zon schijnt ziet het er echter wel beter uit. Er zijn ook twee andere campussen (campi?), tonoyaka en minoh. Deze hebben we nog niet bekeken, maar die schijnen wel wat gezelliger te zijn.

De meeste mensen die ik tot nu toe ontmoet heb zijn buitenlandse studenten en spreken prima tot goed engels. Gisteren heb ik de officiele introductie gehad van ons programma en daar hebben we iedereen leren kennen en hebben we onze begeleiders ontmoet. Mijn begeleider is een professor, maar we werden opgehaald door de assistent-professor. We kregen een rondleiding door het lab en we werden een ‘tutor’ aangewezen. De mensen op het lab spreken niet zo goed engels als de buitenlandse studenten en dat levert nog wel eens rare situaties op (“I leave JICA? nono, I will stay here for 6 months”, “Oh, you mean when will I leave here to go to JICA?”, “Oh… you mean LIVE, yes, yes I do live in the JICA building”). De meeste buitenlandse studenten spreken wel een paar woordjes Japans, en vooral de mensen uit Taiwan en Korea kunnen wel een redelijk gesprek voeren. Dan sta ik er meestal bij en herken een paar woorden maar heb verder geen idee wat ze zeggen :) Gelukkig kun je je inschrijven voor Japanse lessen, dus dat ga ik maar doen.

Vandaag gaan we onze Alien Registration aanvragen, dit is verplicht als je langer dan 90 dagen in het land verblijft. Met deze registratie (je krijgt o.a. een pasje), kun je een bankrekening aanvragen en ook dingen als mobiele telefoon kunnen dan makkelijker aangeschaft worden. Verder gaan we nog wat meer labs bekijken (er zijn er 4 in totaal, waaronder een in Kyōto) en dan ga ik een lab uitkiezen waar ik een project ga doen.

Mensen vragen me wel (via mail, wat ik lastig kan bereiken, en via msn als ik online ben), wat ik nou merk van de cultuurschok. Ik moet zeggen vrij weinig, maar ik heb ook nog niet veel gezien behalve openbaar vervoer, het gebouw waar alle internationale studenten komen en de campus. Wordt vervolgd :)